Op de dag dat in de Spaanse exclave Ceuta zo’n 50.000 mensen wadend door de zee het vasteland bereikten, op zoek naar een betere toekomst, pakten wij met z’n drieën de boot naar Terschelling voor onze 2e vakantie van deze zomer, op zoek naar… ja wat eigenlijk? Ontspanning na een jaar van ‘hard werken’? Rust en ruimte? Een plek om de hittegolven te trotseren?

Als ik de 2 nachten kamperen in Veere meetelde, was dit eigenlijk al de 3e vakantie, na een weekje Oostenrijk aan het begin van de zomervakantie. Nou ja, zei ik tegen mezelf, sommige mensen gaan 2 of 3 weken aan een stuk, wij splitsten het simpelweg op.

Na de boot reden we met de auto in een lange streep naar het huisje, dat naar mufheid en schimmel rook – en bleef ruiken, zelfs nadat we gelucht hadden. Belachelijk, zeiden we, dit was eerder een stacaravan die verkocht werd als huisje, dat ze hiervoor bijna 1500 euro durfden te vragen. Die geur, die oude badkamer, en hoe klein was het wel niet?!

Naarstig zocht ik die avond naar hotels en andere huisjes, bereid om nog eens honderden euro’s extra te betalen om maar niet in dit aftandse huisje te hoeven zitten.Maar alles zat afgeladen vol; op heel Terschelling was er geen accommodatie meer te vinden die voldeed ‘aan de eisen van mijn groep’. 

Pas over 4 dagen kwam er iets beschikbaar, voor de laatste 2 nachten van onze vakantie. Mijn vriend verzuchtte dat hij liever thuis zat dan in dit krot. Van hem hoefde het toch al niet, 3x weg, 3x spullen inpakken, 3x zonder de gemakken van het eigen huis. Op de heenweg had hij nog gerant over de menselijke (westerse?) behoefte aan vakantie, veroorzaakt door het systeem. Over dat alles anders moest, dat we met zijn allen naar de kloten gingen door het consumeren, consumeren, meer, beter, meer enz. enz. 

Hou je mond dacht ik, jaja, in het dagelijkse leven ben ik het met je eens, maar vergal voor nu mijn vakantieplezier niet.

De volgende ochtend ging ik naar de receptie om te zeggen dat het naar schimmel rook, dat de lucht op je keel en longen sloeg en dat ik astmapatiënt was. Dat was niet helemaal gelogen, hoewel mijn laatste aanval van jaren geleden dateert en ik al in geen tijden medicatie meer gebruik. 

De parkmanager was meteen alert. Wat vervelend, dat willen we niet, we denken graag mee voor oplossingen, het helpt om de airco aan te zetten om te ontvochtigen, en laat de ramen maar open staan om goed te luchten, ook als je er niet bent. Dieven zijn hier toch niet op het eiland. Ze wilden ook nog eens extra dweilen, de kussens en de matrassen vervangen? 

Helaas konden ze ons nu niet in een ander huisje plaatsen, maar over 4 dagen kwam er een grotere villabungalow vrij. Als we wilden, mochten we daar voor de laatste 2 nachten dan gratis in. Hij had er nog 2 over, een met een whirlpool vlak naast de weg, of eentje zonder, wat meer in de rust.

Doe maar die ene zonder zeiden we – blijkbaar waren we toch op zoek naar rust en ruimte. We vierden het als een kleine overwinning.  Over een paar dagen zouden we eindelijk waar voor ons geld krijgen!

Die avond keken we Nieuwsuur en werden we met ons neus op de feiten gedrukt: tientallen mensen overleden in Ceuta door hun vlucht naar een betere toekomst. Onze beschimmelde stacaravan, pardon vakantiehuis, was voor hen waarschijnlijk een droom: een dak boven je hoofd in Europa, genoeg geld om op vakantie te gaan. En dan nog niet tevreden… 

Wat zaten we eigenlijk te zeiken? 

We zitten in het systeem van consumeren, consumeren, meer, beter, meer, waarbij je inderdaad moet ontspannen na een jaar van werken. Dat moet anders. Maar hoe?

En toch wil ik volgend jaar opnieuw naar de Wadden, want het is zowat de enige plek in Nederland om de vele hittegolven te trotseren. Hittegolven die eveneens veroorzaakt zijn door dat systeem van consumeren, consumeren, meer, beter, meer enz. enz.

Dan wil ik trouwens wel in zo’n villabungalow. Ik betaal er graag een paar honderd euro extra voor.