Net als de rest van Nederland hadden wij geen eclipsbril, hoewel ik op vrijdag wel een family pack had besteld, via de website van de ANWB. ‘Vandaag besteld, dinsdag in huis’ ronkte de advertentie. Ruim op tijd, zo dacht ik. 

Voor de zekerheid scoutte ik alvast een locatie. Het Spoorpark bleek perfect. Kleedje mee, misschien wat te eten en drinken, een frisbee tegen de verveling. En ondertussen las ik als voorpret de vele berichten in de media over de zonsverduistering. Ik was klaar voor de perfecte eclipsavond.

Maar die brillen waren er dus dinsdag nog niet. Geen probleem dacht ik. Ze werden vast ergens op woensdag door de brievenbus gegooid. Brievenbuspakjes kwamen altijd op tijd, toch? 

Die ochtend gingen we naar museum De Pont naar de tentoonstelling van Steve McQueen. In de video-installatie Sunshine State zagen we een gewelddadige, verschroeiende zon. 

Precies zo gewelddadig en verschroeiend zetten de oogartsen de zon in de afgelopen dagen neer: nooit direct in de zon kijken zonder gecertificeerde bril want het is een laserstraal, je krijgt gegarandeerde oogschade.   

Hey, dacht ik, hier zou De Pont iets mee kunnen doen. Een maan ervoor hangen, veilig naar de verduistering kijken, zoiets – ja als ik meega in de hype krijg ik slechte ideeën. 

Maar goed, daar ging Sunshine State helemaal niet over. Dat ging over het verhaal dat McQueens vader vertelde net voor hij stierf, over toen hij als jonge zwarte jongen bijna vermoord werd, omwille van zijn huidskleur. 

Jeetje, heftig.

Tijdens de lunch kwam de mail van de ANWB binnen. Er bleek vertraging bij de bezorgdienst. De brillen kwamen niet op tijd. 

Shit.

In een halfslachtige poging belde ik de ANWB-winkel en twee opticiens in Tilburg. Ik bleek de zoveelste beller die ‘nee, helaas’ te horen kreeg. 

Een zonsverduistering is een once in a lifetime experience, die je een nieuw perspectief op je plek in het heelal biedt, zo las ik de afgelopen dagen. Misschien had ik daarom net als de rest van Nederland FOMO. Misschien ook omdat zo’n zonsverduistering een mooi afgebakend moment is; je weet dat je op woensdagavond om 20.10 uur iets unieks gaat meemaken. Dus zorg dat je erbij bent!

Maar het leven is niet zo simpel en afgebakend. Veel vaker loopt het net even anders dan je had verwacht en krijg je als onverwacht ‘cadeau’ een nieuw perspectief. 

Als je vader je ineens een verhaal vertelt waardoor je beseft dat je er bijna niet geweest was, zoals bij McQueen. Of als je eclipsbril niet op tijd geleverd wordt. 

Bij de vorige zonsverduistering in 1999 was ik 14, nu ben ik 41. De volgende is in 2081, dan ben ik 96 (!) en mijn zoontje 62… 

Ik hoop dat we dan nog leven, dat de wereld niet afgefikt of overstroomd is, dat de zon nog schijnt. Dat ik hem dan verhalen vertel die misschien nieuw voor hem zijn, of die hij vergeten is, zoals die ene keer dat die eclipsbril niet bezorgd werd. 

Maar vooral hoop ik dat ik hem dan geen heftige verhalen hoef te vertellen, zoals de vader van McQueen. 

Ze hebben gelijk: de eclips zorgt voor een nieuw perspectief. Met dank aan de ANWB.