Ik zat weer eens op een meditatiekussentje, wortels aan mijn stuitje te visualiseren en de grond in te sturen om me te verbinden met de aarde.

De dag ervoor had ik de overstromingen in Nepal gezien, veroorzaakt door een enorm afgebroken stuk gletsjerijs. De boosdoener: klimaatverandering.

Ook in Nederland hebben we daar de afgelopen tijd iets van gemerkt, dankzij de absurde zomer waarin alle hitterecords zijn verbroken.

Over dertig jaar is dit normaal, dan is dit zelfs een koele zomer. En toch lijkt er niets te veranderen, gaan we gewoon door met alles waar we altijd al mee bezig waren.

We vliegen de wereld over naar verre oorden. Gaan voor een weekendje of midweekje naar Barcelona, Praag of whatever. Met het vliegtuig, natuurlijk, want het is te ver om met de auto heen en weer te rijden.

O, ik ben net zo schuldig. Een half jaar geleden nog vloog ik naar de Weissensee in Oostenrijk voor de Alternatieve Elfstedentocht, een surrogaat voor de Echte Elfstedentocht die, zoals we allemaal weten, niet meer in Nederland gehouden wordt, omdat de winters te warm zijn.

Even in my defense: de laatste keer dat ik vloog was in 2017, dus ik kon het wel voor mezelf verkopen. Ik ken genoeg mensen die jaarlijks meerdere keren de oceaan over vliegen voor familiebezoek.

Of wat dacht je van die mensen uit het bedrijfsleven die even op en neer vliegen naar een vestiging in Londen of Singapore? De marathonlopers naar Athene, de eclipsjagers naar IJsland, de muziekliefhebbers naar Manchester?

Dus mocht ik ook een keer het vliegtuig pakken voor een paar dagen winter en schaatsen, zo tussen mijn werkdagen door?

De natuur strafte onmiddellijk: het was te warm, het regende heet water en de Alternatieve ging niet door. Maar ik zat dus wel op een stoel in het vliegtuig, CO2 uit te stoten, net als honderden andere schaatsgekke Nederlanders – hoe cynisch.

Op mijn meditatiekussentje groeiden mijn wortels ondertussen steeds dieper de grond in, richting het middelpunt van de aarde. Hier zat ik dan, in een yogastudio, net buiten het centrum van Tilburg, me te verbinden met de aarde, terwijl we er zo’n godvergeten teringzooi van maken – terwijl ík er zo’n teringzooi van maakte.

Ik stuurde mijn wortels verder, steeds dieper de aarde in en verbond mijn kruin maar weer eens met een touwtje aan de kosmos, aan de sterren, de ruimte om ons heen.

En ik wist: in het grotere geheel stellen we niets voor, ben ik maar een klein stipje, net als de rest van de mensheid.

Hebben ze dan toch gelijk? Moet ik maar gewoon meebewegen en zeggen: och, wat heerlijk, kom maar op met die zomers van veertig graden? Het klimaat van de aarde verandert altijd. Zonder mij gaat het vliegtuig ook en anders zit ik me thuis maar te vervelen.

Of verbindt de aarde zich vanuit het diepste van haar kern, vanuit haar wortels aan ons en wil ze óns iets duidelijk maken?

Ik denk het.

Dus, laten we de rampen gebeuren en blijven we onze schouders ophalen om de hoge temperaturen? De gletsjers die smelten, de bergen die afbreken, de allesverwoestende modderstromen?

Of gaan we iets doen?

Niet meer vliegen bijvoorbeeld.

Juist deze week besloot het kabinet de vliegbelasting niet te verhogen, maar juist te verlagen…

Op mijn kussentje kwam ik er niet uit hoe we het tij kunnen keren.

En nu thuis achter mijn laptop nog steeds niet.