Slee, snowboots, sneeuwschep, strooizout. We hadden het niet in huis; voor die ene keer in de vier à vijf jaar dat het sneeuwt, neemt het te veel ruimte in van ons kleine schuurtje. Bovendien groeien kindervoetjes zo snel dat je ieder jaar naar de Decathlon kan voor dubbel gevoerde laarzen tot over de enkels.

Maar als die vijfjaarlijkse sneeuwbui dan komt, zoals afgelopen weekend, vervloek je jezelf: waarom hebben we geen slee? Waarom hebben we toch niet die snowboots gekocht toen we vorige week in de winkel waren? 

Die sneeuwschep met strooizout kunnen me gestolen worden; ik hoef mijn stoepje niet per se schoon te vegen, direct als de sneeuwbui voorbij is. Dan ga ik liever een rondje lopen, een sneeuwpop maken of, nog beter, een sneeuwballengevecht houden. 

Toch was onze stoep ineens sneeuwvrij, dankzij de buurvrouw die wél ruimte in haar schuur heeft overgehouden voor een sneeuwschep. Toen er een dag later een vers laagje bij viel, gebruikte een andere buurman háár schep om opnieuw ons rijtje vrij te maken. 

Ik was ondertussen lopend en zwoegend door de sneeuwhopen op pad gegaan voor twee van die kleine schepsleetjes die ik via Marktplaats vond – gelukkig hadden we contant geld in huis. Later bleek dat we ook de slee van de buren mochten lenen. 

Qua schoeisel was het even bikkelen voor onze kleine. Maar met afwisselend laarzen en halflage waterdichte schoenen kwam hij het weekend wel door. 

Persoonlijk zie ik sneeuw totaal niet als een noodsituatie, maar als een kerstvakantietoetje. Tegelijkertijd weet ik dat half Nederland platligt als het zo hard sneeuwt en dat de overheid ons door dit weer moet ‘managen’.

We krijgen weerswaarschuwingen, van code geel naar rood – iedere keer dat ons zoontje dit weekend uitgleed op de ijzige straat, haalde hij zijn schouders op en zei hij: ‘tsja, code oranje.’  

Treinen vallen uit, bussen rijden niet tot het moment dat het weer kan, dat de wissels ontdooid zijn, de grote wegen goed gestrooid zijn. De kleinere wegen, zoals onze straat, zijn spekglad, dus je past je gedrag aan en gaat lekker lopend naar een verjaardag in plaats van op de fiets. 

Toch leerde dit kerstvakantietoetje me dat we het wel redden in het geval van een noodsituatie. Met ons opwindbare radiootje kunnen we waarschuwingen ontvangen. Dekens en contant geld hebben we ook in huis. Misschien nog wat meer plek vrijmaken voor extra water en eten – belangrijker dan een grote slee of snowboots.

En… als er een nieuw laagje sneeuw valt toch maar die sneeuwschep ter hand nemen om goodwill bij mijn buren te kweken. Hopelijk kan ik dan ook strooizout van de buurvrouw lenen.