Op de dag dat in de Spaanse exclave Ceuta zo’n 50.000 mensen wadend door de zee het vasteland bereikten, op zoek naar een betere toekomst, pakten wij met z’n drieën de boot naar Terschelling voor onze 2e vakantie van deze zomer, op zoek naar… ja wat eigenlijk? Ontspanning na een Lees verder
Het gaat van laag naar hoog en zwelt snel aan. De ramen staan open, het klinkt hard, dwingend, iedereen moet weten dat er iets aan de hand is. In Nederland horen we het iedere eerste maandag van de maand, meestal rond het middageten, maar altijd precies om 12 uur. Nu Lees verder
We hadden een heerlijke vakantie, met zon, see en kaiserschmarrn. Vanuit het zuidelijkste puntje van Karinthië, Oostenrijk reden we in een dag terug naar huis, een autorit van vijftien (!) uur. O, wat hadden we een medelijden met onszelf: dat smerige snelwegvoedsel, de drukte, de stau, en wat duurden de uren en de kilometers Lees verder
Op de voorkant van de rouwkaart van mijn schoonvader staat een plaat of elpee, vanwege zijn liefde voor muziek. De laatste keer dat ik over hem schreef was in februari 2022. We hadden net gehoord dat na tien jaar de kanker terug was in de longen. Ik vergeleek het leven toen Lees verder
‘Succes hè, de komende weken,’ zei de vrouw bij het restaurant waar we na de intocht wat gingen eten. Ze knipoogde vertrouwelijk alsof we leden van dezelfde sekte waren. Dat was ook wel een beetje zo; de man met baard die net op z’n paard voorbij was gereden was onze Lees verder
‘Gaan jullie verhuizen? Waarheen?’ De oude eigenaar van ons huidige huis staat ineens voor mijn neus in de boekenwinkel. Precies in het pad tussen de kassa en de tafel waarop ik graag zelf zou liggen – met mijn nieuwe boek uiteraard. ‘Naar Tilburg,’ zeg ik, zonder hem echt aan te Lees verder
Ik ging voor een gezellig avondje theater naar Lucht van Elke Vierveijzer. Of nou ja… Lucht gaat over verdriet, angst en rouw. ‘Elke Vierveijzer zingt geen liederen maar knalt ze rechtstreeks je hart in,’ las ik op haar website, ‘een schitterend pleidooi voor het delen van verdriet.’ Interessant, dacht ik. Lees verder
Ik woon in een straat waar de ruiten nooit vies, maar altijd fris gewassen zijn. Waar je geen onkruid tussen de tegels ziet. Waar op zaterdagochtend om stipt 10 uur de bladblazers en de snoeischaren worden gepakt. Een straat voor volwassenen die hun leven op orde hebben: werken, huishouden en Lees verder
20 uur wachten voor The Queen of 4 uur wachten op Schiphol. Waarom gaan mensen zonder morren uren in de rij staan om naar een kist te kijken, terwijl ze het verschrikkelijk vinden om uren in de rij te staan om zelf in een kist te zitten? Natuurlijk het is Lees verder